Petycja o Petycja o górne wymiary ochronne suma i nie tylko

Zamieszczamy to na portalu gdyż uważamy że ochrona okazów jest sprawą ważną.
Jest to petycja napisana przez naczelnego Wędkarskiego Świata pana Jacka Kolendowicza do Ministra Rozwoju Wsi I Rolnictwa Marka Sawickiego oraz do Prezesa Zarządu Głównego
Polskiego Związku Wędkarskiego Eugeniusza Grabowskiego.
Trzeba wiedzieć że jeśli nawet jedna akcja będzie nieudana to trzeba tworzyć następne. Tylko tak możemy naprawdę coś zdziałać, z kulturą i szacunkiem, inne drogi prowadzą donikąd.
Zamieszczając to jednocześnie potwierdzamy to co wielokrotnie mówiliśmy, jesteśmy za ochroną okazów.

Poniżej obie petycje.





Szanowny Pan Marek Sawicki
Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
ul. Wspólna 30,
00-930 Warszawa


Petycja
Niniejszym uprzejmie prosimy o wprowadzenie zmian w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 listopada 2001 r. w sprawie połowu ryb oraz warunków chowu, hodowli i połowu innych organizmów żyjących w wodzie, stanowiącym akt wykonawczy do ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym (Dz. U. z 2009 r. Nr 189, poz. 1471, z 2010 r. Nr 182, poz. 1228 oraz z 2010 r. Nr 200, poz. 1322), poprzez wprowadzenie górnych wymiarów ochronnych dla najcenniejszych, rodzimych gatunków ryb drapieżnych łowionych w śródlądowych wodach publicznych:
szczupaka - od 90 cm,
sandacza - od 75 cm,
suma - od 120 cm,
bolenia - od 70 cm,
okonia -od 35 cm,
lipienia - od 40 cm.
Uzasadnienie:
1. Według dostępnej nam wiedzy liczebność populacji ww. gatunków, zwłaszcza w zakresie dużych egzemplarzy ryb starszych roczników, jest w większości naszych wód publicznych katastrofalnie mała, znikoma w porównaniu z ich liczebnością w poprzednich dekadach. Proponowana regulacja prawna, obowiązująca wszystkich rybackich użytkowników wód publicznych, z pewnością będzie narzędziem prawnym pomocnym w odbudowie odpowiedniej struktury wiekowej populacji ww. gatunków poprzez znaczne zwiększenie udziału procentowego najcenniejszych, największych (najstarszych) ryb.
2. Duże okazy wyżej wymienionych gatunków żyjące w naturalnych warunkach w wodach publicznych (poza obrębami hodowlanymi) są biologicznie i gospodarczo najcenniejsze, ponieważ stanowią bank najlepszych rybich genów gwarantujących optymalną bioróżnorodność i najlepsze przystosowanie potomstwa tych ryb do danego środowiska, co nie jest możliwe do uzyskania metodami hodowlanymi.
3. Znajdujące się na szczycie rybnej piramidy pokarmowej duże egzemplarze ryb drapieżnych stanowią najskuteczniejszy i najbezpieczniejszy (bo naturalny) regulator wielkości populacji innych gatunków ryb w tych
akwenach, zwłaszcza ryb spokojnego żeru znacznie lepszy, niż sztuczne regulacje np. w formie odłowów selekcyjnych. Ten naturalny regulator działa jednak tylko wtedy, gdy duże drapieżniki stanowią w tych akwenach odpowiednio wysoki procent całej populacji.
4. Duże egzemplarze ww. gatunków ryb są doskonałymi reproduktorami - składają więcej ikry lepszej jakości niż mniejsze ryby tych gatunków. Ich ochrona jest więc ewidentnie działaniem służącym utrzymaniu, odtworzeniu lub przywróceniu właściwego stanu zasobów ryb w naszych wodach, zgodnie z obowiązującą ustawą o rybactwie śródlądowym.
5. Stada rozrodcze złożone z maksymalnej dla danego gatunku liczby roczników to najlepsza gwarancja sukcesu rozrodczego i zachowania poszczególnych populacji na bezpiecznym, samoodtwarzalnym poziomie.
6. Wprowadzenie górnych wymiarów ochronnych nie będzie miało negatywnego wpływu na wyniki dotychczasowych gospodarczych połowów ryb, ponieważ celem tych połowów są głównie ryby małe (przekraczające wymiar ochronny) "porcyjne", oraz średnie, stanowiące najbardziej atrakcyjny ekonomicznie towar, znacznie bardziej ceniony przez konsumentów niż ryby duże i bardzo duże.
7. Znacząca liczebność dużych egzemplarzy ryb ww. gatunków (w tym rekordowych okazów) w wodach publicznych jest jednym z podstawowych elementów decydujących o atrakcyjności tych wód jako produktu gospodarki turystycznej. Odbiorcami tego produktu są turyści-wędkarze, których liczbę szacuje się w Polsce na około 8% całej populacji, oraz ich rodziny. Sprzedaż tego produktu przynosi w wielu rozwiniętych państwach Europy i Ameryki znaczące dochody zarówno rybackim użytkownikom wód, jak i lokalnym społecznościom, więc warto również w Polsce wspierać rozwój tej gałęzi gospodarki.
Mamy nadzieję, że uzasadnienie naszego apelu spotka się z przychylnym przyjęciem Pana Ministra i przyczyni się do jak najszybszego rozpoczęcia prac nad proponowanym przez nas rozwiązaniem prawnym. Redakcja miesięcznika "Wędkarski Świat" zawsze propagowała wszelkie racjonalne formy ochrony zasobów ryb w polskich wodach, nawet te trudno akceptowalne społecznie, więc jest gotowa wesprzeć medialnie wszelkie działania prowadzące do wprowadzenia ustawowych górnych wymiarów ochronnych dla naszych najcenniejszych rodzimych gatunków ryb.
W imieniu zespołu redakcyjnego "Wędkarskiego Świata"
Jacek Kolendowicz
redaktor naczelny




Szanowny Pan
Eugeniusz Grabowski
Prezes Zarządu Głównego
Polskiego Związku Wędkarskiego
ul. Twarda 42
00-831 Warszawa

Petycja
Niniejszym uprzejmie prosimy o wprowadzenie zmian w Regulaminie Amatorskiego Połowu Ryb Polskiego Związku Wędkarskiego, poprzez wprowadzenie górnych wymiarów ochronnych dla najcenniejszych, rodzimych gatunków ryb drapieżnych łowionych w wodach dzierżawionych przez PZW:
szczupaka - od 90 cm,
sandacza - od 75 cm,
suma - od 120 cm,
bolenia - od 70 cm,
okonia - od 35 cm,
lipienia - od 40 cm.
Uzasadnienie:
1. Według dostępnej nam wiedzy liczebność populacji ww. gatunków, zwłaszcza w zakresie dużych egzemplarzy ryb starszych roczników, jest w większości naszych wód publicznych katastrofalnie mała, znikoma w porównaniu z ich liczebnością w poprzednich dekadach. Proponowana regulacja prawna, obowiązująca na wszystkich wodach, których gospodarzem jest Polski Związek Wędkarski, z pewnością będzie narzędziem prawnym pomocnym w odbudowie odpowiedniej struktury wiekowej populacji ww. gatunków poprzez znaczne zwiększenie udziału procentowego najcenniejszych, największych (najstarszych) ryb.
2. Duże okazy wyżej wymienionych gatunków żyjące w naturalnych warunkach w wodach publicznych (poza obrębami hodowlanymi) są biologicznie i gospodarczo najcenniejsze, ponieważ stanowią bank najlepszych rybich genów gwarantujących optymalną bioróżnorodność i najlepsze przystosowanie potomstwa tych ryb do danego środowiska, co nie jest możliwe do uzyskania metodami hodowlanymi.
3. Znajdujące się na szczycie rybnej piramidy pokarmowej duże egzemplarze ryb drapieżnych stanowią najskuteczniejszy i najbezpieczniejszy (bo naturalny) regulator wielkości populacji innych gatunków ryb w tych akwenach, zwłaszcza ryb spokojnego żeru - znacznie lepszy, niż sztuczne regulacje np. w formie odłowów selekcyjnych. Ten naturalny regulator działa jednak tylko wtedy, gdy duże drapieżniki stanowią w tych akwenach odpowiednio wysoki procent całej populacji.
4. Duże egzemplarze ww. gatunków ryb są doskonałymi reproduktorami - składają więcej ikry lepszej jakości niż mniejsze ryby tych gatunków. Ich ochrona jest więc ewidentnie działaniem służącym utrzymaniu, odtworzeniu lub przywróceniu właściwego stanu zasobów ryb w naszych wodach, zgodnie z obowiązującą ustawą o rybactwie śródlądowym.
5. Stada rozrodcze złożone z maksymalnej dla danego gatunku liczby roczników to najlepsza gwarancja sukcesu rozrodczego i zachowania poszczególnych populacji na bezpiecznym, samoodtwarzalnym poziomie.
6. Wprowadzenie górnych wymiarów ochronnych nie ogranicza prawa wędkarzy łowiących na wodach PZW do zabierania w ramach obowiązujących limitów ryb do konsumpcji, zwłaszcza, że najbardziej atrakcyjne konsumpcyjnie są ryby małe (wymiarowe) i średnie, które stanowią gros wędkarskich połowów.
7. Znacząca liczebność największych egzemplarzy ryb ww. gatunków (w tym rekordowych okazów) w łowisku jest jednym z podstawowych elementów decydujących o jego atrakcyjności. Wzmocnienie ochrony dużych egzemplarzy cennych ryb poprzez wprowadzenie dla nich górnych wymiarów ochronnych z pewnością zwiększy atrakcyjność tych łowisk dla wędkarzy, bez potrzeby ponoszenia dodatkowych kosztów.
Mamy nadzieję, że uzasadnienie naszego apelu spotka się z przychylnym przyjęciem Pana Prezesa i przyczyni się do jak najszybszego rozpoczęcia prac nad proponowanymi przez nas zmianami w RAPR. Redakcja miesięcznika "Wędkarski Świat" zawsze propagowała wszelkie racjonalne formy ochrony zasobów ryb w polskich wodach, nawet te trudno akceptowalne społecznie, więc jest gotowa wesprzeć medialnie wszelkie działania związane z wprowadzeniem do RAPR górnych wymiarów ochronnych dla naszych najcenniejszych rodzimych gatunków ryb.
Jednocześnie informuję, że wystąpiliśmy do ministra rolnictwa i rozwoju wsi z petycją dotyczącą wprowadzenia zmian w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 listopada 2001 r. w sprawie połowu ryb oraz warunków chowu, hodowli i połowu innych organizmów żyjących w wodzie, stanowiącym akt wykonawczy do ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym (Dz. U. z 2009 r. Nr 189, poz. 1471, z 2010 r. Nr 182, poz. 1228 oraz z 2010 r. Nr 200, poz. 1322), poprzez wprowadzenie górnych wymiarów ochronnych dla najcenniejszych, rodzimych gatunków ryb drapieżnych łowionych w śródlądowych wodach publicznych.
W imieniu zespołu redakcyjnego "Wędkarskiego Świata"
Jacek Kolendowicz
redaktor naczelny

Link do oryginału:
Petycja o Petycja o górne wymiary ochronne suma i nie tylko

Czyż taki widok nie jest piękny? :)

Pozdrawiam wszystkich.

Przygotował: Artur Betcher